دیابت نوع 1 خطر به زمین خوردن را افزایش می دهد
21سپتامبر 2020 - تحقیقات جدید ارائه شده در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت(EASD) ، که امسال از 21 تا 25 سپتامبر به صورت آنلاین برگزار می شود، نشان داد که ابتلا به دیابت نوع 1 (T1D) با 33 ٪ افزایش خطر سقوط در مقایسه با جمعیت عمومی همراه است، در حالی که ابتلا به دیابت نوع 2 (T2D) با افزایش 19 درصدی خطر سقوط همراه است.
این مطالعه توسط Nicklas Rasmussen و همکارانش از مرکز دیابت Steno و بیمارستان دانشگاه North Jutland Aalborg در دانمارک انجام شده است.
افراد دیابتی ممکن است به دلیل عوارض این بیماری مانند هیپوگلایسمی و هایپرگلایسمی و عوارض استفاده از داروهای کاهنده ی قند خون در معرض خطر بیشتری برای سقوط در مقایسه با جمعیت عمومی بدون دیابت، قرار گیرند.
این مطالعه با هدف ارزیابی خطر سقوط و شناسایی عوامل خطر مرتبط با افزایش سقوط افراد دیابتی در مقایسه با جمعیت عمومی انجام شد. هدف دوم آن برآورد آسیب های مربوط به سقوط از جمله شکستگی و تعیین محل شکستگی ها در بدن این افراد نسبت به جمعیت عمومی بود.
نویسندگان از پایگاه ملی ثبت اطلاعات بیماران در دانمارک، 12975 فرد مبتلا به T1D و 407،099 فرد مبتلا به T2D و یک گروه کنترل همسان از نظر جنسیت و سن (1: 1) را از جمعیت عمومی شناسایی کردند.
تمام اپیزودهایی از اولین سقوط افراد در طی سال های 1996 تا 2017 که منجر به بستری در بیمارستان شده بود، با استفاده از مدل سازی رایانه ای مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. عوامل خطر مانند سن، جنس، عوارض دیابت، سابقه سوء مصرف الکل و سابقه ی دارویی افراد در یک تجزیه و تحلیل تنظیم شده، گنجانده شد.میزان بروز، اختلاف میزان بروز و نسبت میزان بروز سقوط و محل آسیب ها و شکستگی های مربوط به سقوط در بدن، محاسبه شد.
در تجزیه و تحلیل تنظیم شده، مشخص گردید که دیابت نوع 1 با 33٪ و دیابت نوع 2 با 19 درصد افزایش خطر اولین سقوط همراه بوده اند. بروز تجمعی سقوطهای نیاز به درمان در بیمارستان برای دیابت نوع 1 برابر با 13 درصد و برای دیابت نوع 2 برابر با 12 درصد بود.
برای بیماران مبتلا بهT2D ، سایر عوامل خطر سقوط عبارتند از: زن بودن (60 درصد افزایش خطر) ، سن بالای 65 سال (32 درصد افزایش خطر) ، استفاده از مهارکننده های انتخابی گیرنده ی سروتونین یا SSRIs که برای درمان افسردگی استفاده می شود (32 درصد افزایش خطر) ، استفاده از اپیوئیدها(9 درصد افزایش خطر)،SSRI ها و مواد اپیوئیدی به صورت ترکیبی (60 درصد افزایش خطر) و سابقه سوء مصرف الکل (تقریباً دو برابر شدن خطر).
برای بیماران مبتلا بهT1D ، سایر عوامل خطر شناسایی شده برای سقوط عبارتند از: زن بودن (20 درصد افزایش خطر) ، سن بالای 65 سال (30 درصد افزایش خطر) ، استفاده از SSRIs( 35 درصد افزایش خطر)، استفاده از مواد افیونی یا اپیوئیدی (15 درصد افزایش خطر) و سابقه سوء مصرف الکل (77 درصد افزایش خطر).
افزایش بروز شکستگی نیز در افراد مبتلا به T2D مشخص شد. در مقایسه با جمعیت عمومی، احتمال شکستگی مفصل ران(hip) و استخوان ران یا femur(2٪) ، استخوان بلند بازو یا humerus(24٪) ، استخوان زند زبرین یا radius(39٪) و جمجمه / صورت (15 درصد) افزایش یافته بود. افراد مبتلا بهT1D نیز در معرض خطر شکستگی بیشتری نسبت به جمعیت عمومی قرار داشتند، اما فقط در ناحیه ی مفصل ران و ناحیه ی femoral(11درصد).
گرچه مطمئناً ما نمی توانیم در مورد پیر شدن یا جنسیت خود کاری انجام دهیم، اما دیابت - به ویژه دیابت نوع 2 - استفاده از داروها و سوءمصرف الکل عوامل خطرزایی برای سقوط هستند که قابل تغییر و پیشگیری می باشند. به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد عوامل خطر سقوط می تواند به مدیریت درمان دیابت مانند انتخاب داروها کمک کند و به ما امکان می دهد که درمان را به ویژه در افرادی که در معرض خطر سقوط و شکستگی زیادتری همراه با مرگ و میر بالا قرار دارند، بهبود ببخشیم.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20200921/Type-1-diabetes-is-associated-with-increased-risk-of-falls.aspx